Informacje
Unia szwedzko-norweska
Norwegia była złączona ze Szwecją unią personalną, mocą postanowień kongresu wiedeńskiego z 1815 r. Norwegowie nie chcieli się pogodzić z nową sytuacją, gdyż woleli raczej związek z Danią, jak poprzednio niż ze Szwecją, która otrzymała Norwegię jako rekompensatę za utratę Finlandii która została w 1809 r. związana unią z Rosją.
Norwegia była krajem w którym zdecydowanie przeważała ludność wiejska. Dzięki pracowitości, oświacie, oraz handlowi (w II pol. Xix w. flota norweska była 4 w Europie) rosła zamożność ludności. W 1898 wprowadzono tu powszechne głosowanie dla wszystkich obywateli.
Dążenie do niepodległości
Walka o odrębność państwową przybrała na sile w latach 1890-1905. Wprawdzie król Szwecji Oskar II zgodził się na zniesienie urzędu namiestnika i wprowadzenie odrębnej flagi norweskiej, lecz premier Steen wspierany przez parlament norweski – Storthing - zażądał usamodzielnienia norweskiej polityki zagranicznej (odrębne ministerstwo spraw zagranicznych i konsulaty). Król sprzeciwił się temu żądaniu, co doprowadziło do eskalacji napięcia i groźby wojny w 1895 r. Do wojny ostatecznie nie doszło lecz dążenia separatystyczne w Norwegii przybierały na sile – w 1898 r. Norwegia otrzymał własna flagę.
W 1903 r. do władzy doszedł gabinet konserwatywny który gotowy był utrzymać unię powtarzając jednak żądania odrębnych konsulatów i ministerstwa sprawa zagranicznych. Szwedzi godzili się na konsulaty, lecz podlegające wspólnemu ministerstwu spraw zagranicznych.
Konserwatyści odeszli z rządu, a nowy gabinet tworzony przez radykałów pod kierownictwem Michalsena, mianował metodą faktów dokonanych konsulów bez zgody króla a następnie podał się do dymisji, której król Oskar II nie przyjął. Ponieważ ministrowie faktycznie złożyli urzędy a król odmówił powołania nowych ministrów, Sthorting w VI 1905 uznał to za pretekst do stwierdzenia ze król nie wykonujący swych prerogatyw przestał w Norwegii panować.